Και έτσι ζώ

Φωτιά μου.
Κόλαση ζεις βαθιά μου.
Φλόγα μου.
Σπίθες σκορπάς στα ονειρά μου.
Και ετσι ζώ.
Μες στα σκοτάδια  επιζώ. 
Tρομαγμένα μου χάδια.
Φλόγα μου εσύ.
Μόνο εσύ.
Διψασμένα μου όλα τα βράδια.
Και μονο εσύ.
Aνάμεσα μου εσύ.
Φωτιά μου.
Πάθος κρυφό.
Πάθος κρυφό και ένα ουρλιαχτο.
Χαράζει τις νύχτες για πάντα στα δυο.
Αιμοραγώ.
Πάλι αιμοραγώ.
Και κάπως έτσι  κλείνω τα μάτια.
Και γεμίζουν ατέλειωτα χάδια.
Διψασμένα μου βράδια.
Και είσαι εσύ  μόνο εσύ.
Που σπίθες σκοπράς.
Μαδε μ'ακουμπάς.
Δε μ'ακουμπας..
Φωτιά μου πες μου.
Πες μου..
Μ'αγαπάς;;;

Έσταξε το μελάνι μου

Έσταξε το μελάνι μου.
Κύλησε μέσα από νότες.
Και Έγραψε πάνω σου.
Χάραξε στο στήθος στίχους.
Και έδωσε γύρω μουσικές.
Να χορεύεις μόνος τις νύχτες.
Έσταξε το μελάνι μου.
Αυτό που δε γνώρισες ποτέ.
Που ποτέ δε θα γνωρίσεις.
Να ακούς την καρδιά σου.
Εκεί χάραξα τις λέξεις μου.
Να χορεύεις τις νύχτες.
Σου άφησα στην πόρτα μελωδίες.
Έσταξα Πάλι!!!!
 

Για πάντα

Τόση ευτυχία μέσα μου.
Και άλλο τόσο άδικη μαζί μου.
Στιγμές που γεννιέμαι μέσα σου.
Και άλλες που πεθαίνω μακριά σου.
Έτσι θα ζω για πάντα .
Σε σταγόνες ευτυχίας.
Να στάζουν πάνω μου.
Σε σταγόνες αποχωρισμού.
Να καίνε μέσα μου.
Για πάντα.
 

Παραίσθηση

Μικρές σταγόνες ευτυχίας.
Ψιχάλες που έσταξαν και στέγνωσαν μέσα μας.
Αυτή η ομίχλη τόσο βιαστική .
Σχεδόν πάντα πέφτει όταν την χρειαζόμαστε.
Να χαθούν σημάδια να κρυφτούν πληγές.
Να γίνουμε αόρατοι μέσα στο κόσμο.
Άγνωστοι στο ίδιο μας εγώ.
Παραίσθηση μικρή ανώδυνη.
Παραίσθηση και εκείνες.
Οι μικρές σταγόνες ευτυχίας.

Μια μέρα ακόμη

Σιωπηλά σκυμμένη να μετρώ δικά μου βήματα.
Εκείνα τα γνωστά καθημερινά της ζωής μου.
Η ίδια γεύση μιας κουταλιάς ζάχαρης και μιας καφέ.
Να κυλάει στο αίμα στο πρώτο φως της αυγής.
Ο καπνός να σχηματίζει γύρω μου ομίχλη.
Σκεπάζει και αυτός για λίγο μόνο τα πρωινά μου .
Επόμενη σκηνή μικροί καθημερινοί αποχωρισμοί.
Το οχτάωρο της αντρικής φιγούρας.
Το εξάωρο της ζωής των παιδιών που μόλις ξεκίνησε.
Μόνη σε ένα σπίτι πολλών τετραγωνικών να μετρώ και πάλι.
Τα βήματα εκείνα τα γνωστά καθημερινά της ζωής μου.
Σιωπηλά σκυμμένη περιμένοντας την επόμενη μέρα.
Των ίδιων γεύσεων των ίδιων μικρών αποχωρισμών.
Καλημέρα σας είπα;

Φωτιά μου

Στις φωτιές που έβαλες μέσα μου.
Σε εκείνες καίγομαι.
Κάθε πληγή σημάδι πάνω μου.
Γιατί που αναζωπυρώνεται στη σκέψη.
Στη θύμηση καπνός σε σχηματίζει γύρω μου.
Και χάνεται αφήνοντας στάχτη στα μάτια μου.
Το δάκρυ δε φτάνει να σβήσει.
Εστίες παντού μα στη καρδιά η πιο μεγάλη.
Χειμαρος ορμητικός εσύ μα λείπεις.
Θα λείπεις για να σβήσει η κόλαση που καίει μέσα μου.
Στις φωτιές που έβαλες μέσα μου.
Σε εκείνες θα καίγομαι και θα σε θυμάμαι.

Κρεμασμένες αναμνήσεις μου

-Λίγο πιο πάνω.
-Λίγο αριστερά.
-Όχι όχι δεξιά.
-Εκεί.


Σε καρφί πάνω κρεμασμένες.
Κορνιζωμένες οι αναμνήσεις μου.
Επιβλητικό το χθες κρέμεται μπρος μου.
Να θυμίζει τη ζωή που πέρασε δίπλα μου.
Μέσα αποθηκευμένες όλες οι λύπες μου.
Διατάζουν στο βλέμμα μου το μέλλον.
Κρυφό φωτισμό πάνω στα λάθη.
Στη γωνιά πάνω αριστερά τοποθετημένα.
Αντίθεση του μαύρου τους στη χρυσή κορνίζα.
Αριστερά γιατί η καρδιά τ'αγαπάει ακόμα.