Μια μέρα ακόμη

Σιωπηλά σκυμμένη να μετρώ δικά μου βήματα.
Εκείνα τα γνωστά καθημερινά της ζωής μου.
Η ίδια γεύση μιας κουταλιάς ζάχαρης και μιας καφέ.
Να κυλάει στο αίμα στο πρώτο φως της αυγής.
Ο καπνός να σχηματίζει γύρω μου ομίχλη.
Σκεπάζει και αυτός για λίγο μόνο τα πρωινά μου .
Επόμενη σκηνή μικροί καθημερινοί αποχωρισμοί.
Το οχτάωρο της αντρικής φιγούρας.
Το εξάωρο της ζωής των παιδιών που μόλις ξεκίνησε.
Μόνη σε ένα σπίτι πολλών τετραγωνικών να μετρώ και πάλι.
Τα βήματα εκείνα τα γνωστά καθημερινά της ζωής μου.
Σιωπηλά σκυμμένη περιμένοντας την επόμενη μέρα.
Των ίδιων γεύσεων των ίδιων μικρών αποχωρισμών.
Καλημέρα σας είπα;

Μια μέρα ακόμη

Μια μέρα ακόμη.
Έτοιμη να ξεψυχήσει.
Να σβήσει μέσα μου.
Στιγμές που  δεν ζήσανε.
Σε λίγο στο παρελθόν.
Θα κατοικήσουν την θύμησή τους.
Και λίγο πριν σβήσει.
Λίγο πριν μπει το ξημέρωμα στη ζωή.
Υπήρξες και σήμερα.
Στη σκέψη μου σαν εικόνα.
Στη καρδιά μου σαν πέρασμα.
Υπήρξες και σήμερα.
Μια μέρα ακόμη.
Έτοιμη να γεννηθεί.
Στιγμές που μπορεί να υπάρχεις.
Στιγμές που μπορεί να χαθείς.
Ποιος ξέρει.Κανείς.
Υπήρξες και σήμερα.
Μονάχα αυτό.
Στη σκέψη και στη καρδιά μου.